..TUP # 19 Reunion..
ขอบคุณทุกคอมเม้นต์วันก่อน นะคะ ^^
เวลามีเรื่องแบบนี้มันก็ใจหายเนอะ
ถึงจะรู้ว่ายังไงก็จะมีวันนี้ ก็อดใจหาย เสียใจไม่ได้
คนที่น่าสงสารที่สุดก็คงเป็นหม่าม๊ามุกนะ
ตอนนี้เสียญาติผู้ใหญ่ทางเค้าหมดแล้ว
มุกเองก็ยังรู้สึกแปลกๆอยู่ เหมือนกับว่ามันจริงเหรอ
ที่ผ่านมาก็คิดเสมอว่าความตายเป็นเรื่องธรรมชาติ เลี่ยงไม่ได้
แต่เจอเข้ากับตัว มันก็รับไม่ได้ง่ายๆอยู่ดี
เนื่องจากมุกเป็นคนไม่เชื่อในนรก สวรรค์ ชีวิตหลังความตาย
เวลามุกปลอบใคร มุกเลยมักจะปลอบว่าคนที่ยังอยู่นี่ล่ะต้องเข้มแข็ง
และผ่านพ้นความทุกข์นี้ไป ใช้ชีวิตให้คุ้มก่อนที่จะถึงวันของตัวเอง
คำปลอบนี่ เวลาพูดออกมาเพื่อคนอื่น มันง่ายกว่าทำให้ตัวเองเชื่อเนอะ
Life goes on, no matter what.
อย่างที่บอกว่ามุกเป็นคนที่คิดๆๆๆ คิดว่าจะทำนี่ทำโน่น
แต่ก็ไม่ยอมลงมือทำซะที ผลัดวันประกันพรุ่ง
คือบางอย่างที่มันกระตือรือร้น จะทำก็ทำเลย เร็วปานลมพัด
แต่บางอย่างมันมีตัวสะกัดดาวรุ่งหน่อย ก็จะโอ้เอ้อยู่ได้
สาเหตุนึงก็คงเพราะนอกจากจะเคยชินกับการที่คนอื่นคอยตามใจ เอาใจแล้ว
ตัวมุกเองก็ตามใจ สปอยตัวเองอย่างกับอะไรดี
อะไรที่รู้สึกฝืนใจหน่อย ไม่ถูกจริตหน่อย ก็จะเลี่ยงเอาๆ
ทั้งๆที่มันก็ดีกับตัวเองนะ แต่ก็รักส่วนที่สบายมากกว่า
สองเรื่องที่เข้าข่ายนี้ก็คือเรื่องเริ่มออกกำลังกาย กับเรียนภาษาจีนค่ะ
(จริงๆมีอีกเรื่องนึง แต่ช่างมันเถอะ 55+)
ออกกำลังกายมันเหนื่อยไง มันไม่ได้สนุกไรมากด้วย ก็เลยไม่กระตือรือร้นอยากทำ
เรื่องเรียนภาษาจีนก็เหมือนกัน สนุกหรือเปล่าไม่รู้ แต่อุปสรรคคือมันเป็นภาระผูกพันอ่ะ
แปลว่าทั้งสองอย่างนี้ถ้าตัดสินใจเริ่มทำแล้ว ก็ต้องทำต่อๆไปถึงจะเห็นผล
เลยเป็นสาเหตุที่โอ้เอ้อยู่นั่นแหละ มุกเป็นคนไม่ชอบโดนผูกมัดอ่ะนะ
รักอิสระซะเหลือเกิน แบบว่าปล่อยให้อิสระสิ แล้วจะกลายเป็นนกบินกลับรัง ติดรังแทน
แต่ว่าวันนี้... เริ่มทำไปอย่างนึงแล้วค่ะ
ก็คือไปวิ่ง (เขียนซะอย่างกับภารกิจใหญ่หลวงระดับชาติเนอะ 555+
เล่าแบบอวดๆให้พี่โน้ตฟัง แล้วพี่แกก็เรียกแบบแซวว่า นักกีฬาๆตลอดเลย 55+)
เมื่อวานตอนแรกเพื่อนจะชวนออกไปกินข้าว แต่แบบขี้เกียจอ่ะ บอกขออยู่บ้านแทน วันอื่นละกัน
ตื่นมาเที่ยง แล้วก็ไปคลีนิคฟันแถวบ้าน คิวเต็มหมด อดทำ ต้องนัดไว้วันอื่น
ก็กลับบ้านมาแล้วพาเมดไปซื้อกับข้าวที่แมคโครศรีนครินทร์แทน
ซื้อเสร็จกลับมาบ้านตอนเย็นๆ คิดๆแล้วก็รอเวลาให้เย็นจริงเพื่อให้แดดหาย
แล้วก็คว้ารองเท้ากีฬาออกไปวิ่งที่สวนหลวง ร.๙ มาค่ะ
วิ่งๆหยุดๆไปหนึ่งรอบสวนหลวง พยายามไม่หักโหมมากเพราะกลัวพรุ่งนี้ปวดกล้ามเนื้อ
วิ่งไปประมาณซักครึ่งชั่วโมงได้มั้ง กลับมาบ้านหกโมงครึ่ง
ตรงเวลาที่บอกเมดไว้เป๊ะๆ ว่าให้ทำกับข้าวรอ เก่งมะ อิอิ
ตอนนี้เลยตั้งปณิธานกับตัวเองว่าจะพยายามไปวิ่งให้ได้อาทิตย์ละสามครั้งค่ะ
ไม่วิ่งก็ตีแบต มีคนยอมมาเป็นคู่ซ้อมให้อยู่สองสามคน
ส่วนเรื่องเรียนภาษาจีน เริ่มแน่ค่ะ แต่ขอผ่านช่วงเทศกาลเที่ยวแหลกก่อนนะ
ไม่งั้นเริ่มเรียนแล้วก็ต้องหยุดเอาๆ ต้องไปคุยกับอาจารย์อีกรอบด้วย
เพราะตั้งใจจะเรียนแบบตัวต่อตัว ครั้งก่อนคุยนานแล้ว ไม่รู้ตอนนี้เค้ายังว่างมั้ย
จริงๆเขียนๆมาก็เหมือนแก้ตัวเลยที่จะผลัดวันประกันพรุ่งเรื่อง เรียนจีน เหอๆ
ปีนี้ 25 เบญจเพศที่คนมักจะบอกว่าต้องระวังตัวเป็นพิเศษ
ก็ยังไม่รู้สึกว่าซวยมากซวยมายนะ
ถ้าจะนับว่าซวย ก็คงเรื่องไปเที่ยวมาแล้วป่วยงอมแงม ติดหวัดเพื่อนมา
ส่วนอีกเรื่องจะว่าเป็นคราวซวยก็ได้มั้ง
แต่มองอีกด้าน ก็คือตัวเองโดดลงไปเล่นด้วย ก็เลยมีโอกาสให้ซวยอ่ะนะ
ที่ผ่านมาไม่เปิดโอกาสเลยไม่ได้ซวยเรื่องนี้ไง
แต่ที่แน่ๆ.... 25 เป็นปีที่รู้สึกสองอย่างค่ะ
นั่นคือ... แก่
เริ่มรู้สึกว่าตัวเองแก่ขึ้นจริงๆนะ แก่ในที่นี้อาจจะไม่ได้หมายถึงแก่หงำเหงือก
แต่หมายถึงว่าไม่ใช่เด็กแล้ว โตแล้วจริงๆ agingแล้วอ่ะ T.T
รู้สึกว่าเวลามันเริ่มจะไม่รอเราแล้ว จะทำอะไรต้องรีบๆหน่อยแล้ว
จริงๆก็วิกล เอ้ย วิตกจริตไปหน่อย 25 ก็แปลว่ายังมีเวลาอย่างน้อยอีก 40 ปีบนโลกนี้อยู่ ชิมิ
แต่ก่อนหน้านี้ 24 ปีที่ผ่านมาไม่เคยมีคำนี้อยู่ในหัวเลยอ่ะ
อีกอย่างคือ... อ้วน
นี่ก็เป็นสิ่งที่ไม่เคยรู้สึกมาก่อนเลย เพราะเมื่อก่อนจะเป็นกุ้งแห้งตลอด หัวโตตัวลีบ
มาปีนี้ต้องยอมรับว่าอ้วนจริงๆค่ะ อ้วนในที่นี้อาจจะดูด้วยตาไม่อ้วน
แต่วัดปริมาณไขมันเอาสิ มันเยอะนา กล้ามเนื้อนิดนึง ไขมันเพียบ
ลงพุงด้วยนะคะ อันนี้พูดจริงไม่ใช่เอาฮานะ
เมื่อก่อนเอว 23 1/2 อ่ะ ตอนนี้..... เพิ่มไปอีก3-4 นิ้ว - -*
สมัยปีหนึ่งมั้ง ไปวัดปริมาณไขมันในร่างกายมา ออกมาที่ 7% หรือไงเนี๊ยะ คือน้อยอ่ะ
ตอนนี้เหรอ มุกว่าอย่างต่ำ 25-30% ได้ป่ะ เหอๆ
เป็นสาเหตุนึงที่คิดว่าควรจะเริ่มออกกำลังกายอย่างจริงจังได้แล้วล่ะ
ไม่ได้จะอยากมีกล้ามหรอกนะ ไม่ชอบเลยพวกก้ามปู
แต่ว่าเพื่อสุขภาพ อยากเปลี่ยนไขมันเป็นกล้ามเนื้อซะหน่อย
เห็นพี่ๆหลายคนที่ออกกำลังกายประจำดูสาวกว่าวัย แล้วก็หน้าผ่องมาก อยากมั่ง อิอิ
ถ้าลดไขมันสำเร็จ โดยเฉพาะลดพุงสำเร็จ ก็จะมีการสูญเสียครั้งใหญ่ค่ะ
นั่นคือต้องโละกางเกงยกตู้เลยล่ะ 555+
กางเกงสมัยก่อนโน้นที่เอวยังไม่ย้วยใส่ไม่ได้ช่วงหลังๆ เลยซื้อใหม่หมด
ลดสำเร็จทีนี้ก็ต้องซื้อใหม่ทั้งล๊อตอีกทีอ่ะนะ เพราะมุกเป็นคนไม่ค่อยมีสะโพกด้วยล่ะ
ถ้าใส่หลวมกว่าเอวจริงคือหลุดค่ะ มีเฮ เอิ้ก
คืนวันเสาร์ไปงานเลี้ยงรุ่นของเตรียมพัฒน์รุ่น 19 มาค่ะ
ตอนบ่ายไปร้านทำผมแถวบ้านเติมสีที่โคนผมก่อน แล้วก็ทำผมไปงานด้วยเลย
ทำแล้วไม่กล้าโผล่ไปเจอพี่วออีกซักพัก เด๋วเค้างอนว่าหนีไปทำกะคนอื่น 55+
เอากล้อง D80 พี่โน้ตไป ตัวมุกเองก็ยังละล้าละลังไม่ซื้อ D90 นะ
ก็จะซื้อนะแหละ แต่รอก่อนๆ รอหลายๆอย่าง ตอนนี้ละเมอถึงมันไปก่อน เอิ้ก
ดูรูปกันดีกว่า
งานจัดที่โรงแรมนิรันดร์ แกรนด์ ถ.อุดมสุข เป็นของเพื่อนในรุ่นคนนึง
เอ่อ มุกไปถึงทุ่มกว่าหาที่จอดยากมาก สุดท้ายต้องจอดที่ปั้มฝั่งตรงข้ามแล้วข้ามถนนมา
ข้ามถนนด้วยใจหวั่นๆ จะบอกว่าปกติไม่ค่อยข้ามถนนอ่ะ เลี่ยงได้จะเลี่ยงเพราะกลัว
ไอ้ที่โดนชนจนสลบสมัยม.2นี่ถึงจะจำเหตุการณ์ไม่ได้ แต่มันก็ทำให้กลัวนะนี่
งานจัดที่ชั้น 10 ห้องรมณีย์วิวค่ะ
บัตรงาน... ชื่อเต็มๆของงานคือ
T.U.P Back 2 School Party - Episode 1 "Pink & Blue Night"
แปลว่าจะมีปีต่อๆไปแหงมๆ ดีค่ะ ^^
ส่วนสีชมพูกับน้ำเงินคือสีประจำโรงเรียน
จริงๆเค้ามีธีมให้ผู้หญิงใส่สีน้ำเงิน ผู้ชายใส่สีชมพูล่ะ
แต่มุกเพิ่งรู้วันนึงก่อนวันงาน เลยไม่มีชุดอ่ะนะ สีน้ำเงินไม่ค่อยนิยมเพราะทำให้ซีดไป
ตอนแรกจะใส่เดรสสีแดงไปแล้วเชียว แต่คิดว่ามันจะแรงไปมั้ยนี่
เลยใส่สีขาวไปแทนละกัน เซฟๆ เหอๆ
คนเยอะพอใช้ได้
รุ่นมุกมีเกือบพันคน ทั้งหมด 20 ห้อง มาซักร้อยสองร้อยได้มั้ยนะ
ห้องมุกเองมาเจ็ดคนเองมั้ง ห้องหนึ่งสิมาสองคน เอิ้ก
จะบอกว่าจำหน้าได้เยอะมาก แต่นึกชื่อไม่ออก ^^''
ขนาดเพื่อนม.ต้นเคยเรียนกันมา บางคนยังนึกชื่อไม่ออกเลย
ต้องหันไปถามเพื่อนบ่อยๆว่าคนนี้ชื่อไรนะ เอิ้ก
มุกว่าตัวเองเป็นคนปลาทองเรื่องชื่อคนเอาเรื่องนะเนี๊ยะ จำได้แต่หน้า
บ่อยมากที่คุยกันเหมือนคุ้นเคยมากๆเลย แต่พยายามเลี่ยงไม่เรียกชื่อ.. เพราะจำไม่ได้ - -*
แต่แบบว่ารุ่นมุกมันเยอะอ่ะ จำไม่ได้ซะเยอะก็ไม่แปลกชิมิ
อาจารย์สุวิมลเกษียณ ก็เลยมีพิธีรดน้ำด้วยค่ะ
อันนี้กิจกรรมฮา ให้ส่งตัวแทนห้องละสองคน ไปตอบคำถามแฟนพันธุ์แท้ T.U.P.
ปัญหาแต่ละข้อแบบว่า....... ต้องแฟนพันธุ์แท้จริงๆ
อย่างเช่น คัตเอ้าท์สีเหลืองทำเป็นรูปไรงี้ แบบว่า.. เจ็ดแปดปีก่อน ความจำต้องสุดยอดจริงๆ - -*
คติพจน์ประจำโรงเรียนคืออะไร อันนี้มาเขียนเองยังสับสนเลย
เพราะมันจะมีหลายอย่างมาก ปรัชญาประจำโรงเรียน คำขวัญประจำโรงเรียน บลา บลา trickyมากข้อนี้
แต่สุดท้ายก็มีคนเก่งทำถูกไป 9 ข้อนะคะ แม้ว่าจะเขียนพระเกี๊ยวผิดเป็นพระเกี๋ยวก็ตาม 5555+
แล้วก็มีวีทีอาร์รวมรูปสมัยก่อนค่ะ เวลามันผ่านไปเร็วเหมือนโกหกจริงๆนะ เจ็ดปีแล้วเชื่อมั้ยคะ
ตอนท้ายมีการไว้อาลัยเพื่อนร่วมรุ่นที่จากไปด้วย (ไม่ใช่ในรูปนะ ไม่เกี่ยวๆ)
ดูแล้วก็ใจหาย คิดไม่ถึงว่ามีเพื่อนร่วมรุ่นจากไปเยอะขนาดนี้นะ
วงดนตรี... ที่เล่นกีต้าร์(เอ๊ะ หรือเบส)ด้านขวาเพื่อนสมัยม.ต้นค่ะ คุณเอ สถาปนิกย่านลาดพร้าว(ใช่ปะ)
ในงานมีให้โหวต
มีคนน่าจะเมาโหวตให้มุกด้วยค่ะ เอิ้ก
โอ๋ๆ ล้อเล่นค่ะ ขอบคุณที่โหวตให้ค่ะ ^^
จริงๆอ.พรดีชนะนะคะ แต่อาจารย์เค้าเสียสละให้
(เพราะอาจารย์บอก 100 แรก อ.ล๊อคเอง เอิ้ก)
กะกิ๊ฟ ห้อง 17
ถ้าอ่านอยู่ช่วยแสดงตัวด้วยนะ จ๊ะ อิอิ ^^
จะบอกว่าไปงานแต่ละที จะพยายามเปลี่ยนทรงอ่ะ
ไม่มีอะไรนอกจาก.. เบื่อค่ะ ขี้เบื่อ
คราวนี้ให้เค้ายกด้านหลังขึ้นสูงหน่อย ตีโป่งนิดนึง
แบบว่าทองกวาวในมนต์รักลูกทุ่งไง 555+
ขาดขนตาปลอมเด้งๆเป็นแพนะนี่ คือติดเองไม่เป็นอ่ะ
ทรงนี้ดูรูปแล้วก็... เน้นหน้ากลมๆมากๆเลย 55+ ปกติจะเอาปอยผมมาปิด
เพื่อนในห้อง อรกับป้อง สาวออดิทกับคุณเภสัชค่ะ
สามคนมั่ง
ลืมบอกว่าวันนั้นเอาแต่เลนส์ฟิกซ์ 50mm ไป ตัวกระเป๋ากับเลนส์คิททิ้งไว้ในรถ
สร้างความลำบากแก่คนถูกฝากถ่ายมาก เพราะบางทีต้องถอยยาว 555+
กะต่อ หนุ่มที่เคยหล่อมากสมัยเรียน(ในคห.มุกนะ)
มุกก็แซว บอกเค้าตรงๆ เค้าบอกตอนนี้แก่แล้ว ฮา
คนนี้รู้จักเพราะชอบมาหาเพื่อนที่อยู่ห้องเดียวกะมุกนี่แหละ
แล้วก็ไปเดินสวนกันในธรรมศาสตร์หลายที
กับป้องอีกรูปที่หน้างาน
ป้องจะหวานๆ นุ่มนิ่มๆตลอด น่ารักค่ะคนนี้ ^^
(รอการ์ดแต่งงานอยู่นะจ๊ะ ป้องจ๋า อิอิอิ)
กับกัง เพื่อนในห้อง หนุ่มวิศวะจุฬาที่ตอนนี้อยู่คูโบต้า
กังคะ เพื่อนๆลงความเห็นว่ากังดูเครียดๆจังช่วงนี้ ผ่อนคลายๆหน่อยจ๊ะ หวังดีนะ
กับยุ้ย เพื่อนในห้องอีกคน
คนนี้ไป AFS มาสมัยเรียน ตอนนี้เป็นอาจารย์อยู่ที่เอแบคค่ะ
กับอ๋อง คุณหมอปีหก
ได้ข่าวอ้วนขึ้นกว่าเดิมมากนะเนี๊ยะ enjoy eatingมากไปแล้วมั้งคะคุณหมอ
กับพี่หมู ม.ต้นอยู่ห้องเดียวกัน ม.ปลายอยู่ห้องติดกัน
ตอนถ่ายเสร็จบอกจะเอารูปลงแล้วบอกนี่แฟนใหม่
พี่หมูบอกอย่า ทำเค้าเสียหมด 5555+
รูปฝากต่อถ่ายตอนรดน้ำอ.สุวิมล แม่ตั้ม (จำชื่ออาจารย์ไม่ผิดใช่มั้ย >.<)
กับมายด์ ลูกอ.พรดี แม่งานตัวตั้งตัวตีทำให้มีงานครั้งนี้เลยค่ะ
ตอนนี้ทำงานเบื้องหลังด้านบันเทิงอยู่ ใครสนใจถามมุกได้นะคะ จะให้เบอร์ติดต่อ อิอิ ช่วยโปรโมต
แอบถ่ายคนสวย
เนี๊ยะ ผู้หญิงในห้องมากันเท่านี้ 5555+
(btw รูปเซ็ตนี้เห็นว่าแขนดำกว่าหน้าอ่ะ หรือจะบอกว่าหน้าลอยดี T.T
ทีงานอ.เจมส์กะพี่แหม่มยังไม่ต่างกันขนาดนี้เลย โฮ
หาเสื้อแขนยาวมาใส่ตอนขับรถดีกว่า ไม่ไหวแล้น)
กับอ.พรดีผู้เสียสละตำแหน่งให้ค่ะ ^^
ขอบอกว่าอาจารย์ฮาเหมือนเดิมตอนเป็นพิธีกรช่วงแฟนพันธุ์แท้
แอบถ่ายเพื่อนห้องอื่น งานนี้พาลูกสาวมาด้วย คุณแม่ยังสาว *o*
กับออม เพื่อนห้องสองค่ะ
คนนี้สวยแต่ไหนแต่ไร ลุคคุณหนูมั่กๆ
ตอนนี้อยู่กระทรวงการคลังค่ะ
คนนี้หน้าคุ้นมั้ยคะ 55+
ตูน AF มุกไม่ดู AF แต่ก็รู้นะว่าเพื่อนคนนี้แข่งด้วย
เค้าบอกมุกเปลี่ยนไปนะ มุกก็บอกเค้าผอมลงเยอะเลย ต่างฝ่ายต่างเปลี่ยน 55+
รูปถ่ายหมู่สมัยโน้นนน
หน้ากลมเป็นซาลาเปาเชียว 555+
นี่สมัยม.4มั้ง รวบผมหัวเถิกมาเลย
พอมาม.5มั้ง มุกปล่อยผมสองปอยมาปิดหน้ากลม
เค้าเลยเรียกมุกว่าซีเรนเทอเรต้า 55+
คนเรียนสายวิทย์ต้องคิดออกสิว่ามันอะไร อิอิ
ไปวิ่งที่สวนหลวงก็มัดผม เอากิ๊บติดหน้าม้า กลมแบบนี้เลยนะ เอิ้ก
รูปเดี่ยวค่ะ ในที่สุดก็มีหนึ่งรูปกะเค้ามั่ง
งานนี้ไม่ได้พกตากล้องไปก็งี้เนอะ 55+
จะบอกว่าในงานมีหนุ่มหน้าตาดีหลายคนนะนี่ 555+
แต่นึกไม่ออกอ่ะว่าใคร เปลี่ยนไปจนจำไม่ได้ ไม่ก็มุกความจำเสื่อมตามเรื่อง
มีตอนนึงมายด์มาสัมภาษณ์ ถามว่ามีแฟนหรือยัง มีคนฝากถาม
มุกก็ตอบว่ามีแล้วค่ะ คบกันมาหกปีแล้วค่ะ
มายด์ก็แซวว่าคราวหน้าจะเป็นงานแต่งมุก มุกก็บอกเด๋วเชิญทั้งรุ่นเลย
แล้วก็ลงท้ายว่า ล้อเล่นนะคะ ไม่ใช่ๆ
แอบคิดว่า แหม น่าตอบว่าโสดค่ะ 5555+
เค้าล้อเล่นนะ >.<
วันที่ 12 ตุลาที่ผ่านมา เป็นวันครบรอบ
6 ปีค่ะ ^^
ยาวนานจังเนอะคิดๆแล้ว
บอกเลิกกันเป็นล้านครั้งก็ยังคบจนตอนนี้อยู่ดี
มุกว่านะ ณ
จุดนี้ ถึงวันนึงเราจะเลิกกันไปแล้ว
มุกก็ไม่คิดเสียดายหรือเสียใจหรอกที่เคยรักกันมา
It's worth it, dear.
เอามาเขียนตรงท้ายก็ไม่ได้แปลว่าไม่สำคัญนะคะ ที่รัก
ที่สำคัญคือเรารู้สึกกันยังไงเนอะ
(จริงๆคงด่าอยู่ละสิ ว่าในที่สุดเธอก็ลืมจนได้ 555+
ขอโทษษษษษษษษษษษษษ >.< )
วันพุธที่ผ่านมา พี่โน้ตเซอร์ไพรส์
ด้วยการอำว่ากำลังกลับบ้าน
แต่อีกห้านาทีก็โผล่มาที่ร้านที่มุกกินข้าวอยู่กับเพื่อนในพารากอน
เอาหนังสือนำเที่ยวที่มุกบ่นๆว่าหาซื้อร้านไหนก็ไม่มีมาให้
บอกว่าเป็นของขวัญครบรอบการคบกัน 6 ปีค่ะ
ขอบคุณมากนะคะ
ชอบจังเวลาที่ให้ของที่มุกอยากได้โดยที่มุกไม่ได้บอก
แต่สังเกตเอาเองว่ามุกกำลังอยากได้อะไร
ชอบแบบนี้ที่สุดเลย เซอร์ไพรส์แบบนี้เนี๊ยะ ^^
หลังๆไม่ค่อยเขียนเรื่องความรักเท่าไหร่เลยเนอะ
ส่วนนึงเพราะพี่โน้ตเค้าไม่ชอบให้เขียนนะ
เค้าเป็นคนขี้อาย (จริงๆคือพวกฟอร์มจัดนะ ขอนินทา ฮ่าฮ่า)
มีอะไร จะสวีท จะทะเลาะกันอยากให้รู้กันสองคนก็พอ
แบบว่าทำไมต้องมาเขียนให้คนอื่นรู้ด้วย ประมาณนี้
แต่ตามประสาสาวน้อยไร้สติแบบมุก มันก็มีโมเม้นต์อยากเล่านะแหละ
ก็อยากให้คนอื่นรู้มั่งนี่นา ว่ามีคนนึงที่รักเรา ทำเพื่อเราขนาดไหน >.<
ความรักสำหรับมุกเหมือนroller coasterเลย
มีจุดสูงสุด สุขสุดๆจนจะขาดใจ
ก็มีจุดทุกข์มากๆเหมือนกัน
แต่ว่านะ ถึงจะทุกข์ก็ไม่อยากขาดรักนะคะ
เพราะมุกชอบความรัก มุกตกหลุมรักความรัก
อยากมีความรักไปเรื่อยๆค่ะ
^^
รักนะคะ จุ๊บๆ
เลี่ยนผิดคอนเซ็ปไดมุกไปแล้ว จบดีกว่า 55+
จนกว่าจะพบกันใหม่ค่ะ
๐ - M : o : o : K - ๐
13 ต.ค. 2551 เวลา 10:37 น.
*อาทิตย์ก่อนเที่ยวแหลก เหนื่อยอ่ะ - -* ชอบเที่ยว แต่เที่ยวแหลกติดๆกันก็ไม่ไหวนะ
*เพื่อนคนนึงย้ายมาทำงานที่ไทยแล้ว เย้ คราวนี้มีคนเที่ยวด้วยประจำขึ้นมาอีกคน 55+ อาทิตย์ก่อนก็ไปRoute กับ 360' กันมา จะไป Jet แต่มันปิดrenovateล่ะ คราวหน้าเอาใหม่ อิอิ
*คนที่สวนหลวงเฟรนด์ลี่ดีนะ ^^
*จำผิด งานศศินทร์วันเสาร์ที่ 25 นะค้า ไม่ใช่ 31 จะไปแหละ แปลว่ากลับจากทริปญี่ปุ่นก็ซ่าต่อเลย เหอๆๆๆ ตอนกลางวันจะไปงาน cosplay ที่พารากอนด้วย จะมีแรงมั้ยนี่
*บางทีก็เศร้านะ เพราะรู้สึกว่าตัวเองเป็นคนเย็นชาไปหรือเปล่า พอห่างพอไม่ผูกพัน ความรู้สึกก็ไม่แน่นแฟ้นเท่าเดิม
*มุกแยกความผูกพันกับความรักไม่ค่อยออกอ่ะ มันต้องมาคู่กัน รักเพราะผูกพัน หรือผูกพันเพราะรักก็พูดยาก
*อะไรแปลว่า"ตัวของตัวเอง"อ่ะ บางทีเพราะรู้ว่าโดนจับตามองอยู่ ความเป็นตัวของตัวเองก็ถูกสั่นคลอน
*ไม่รู้มุกจะวิตกจริตเรื่องนั้นทำไม มันไม่ได้ไม่มีอยู่แล้ว มันอยู่ที่ว่าจะเลือกถูกมั้ย มองคนทะลุมั้ย โดนหลอกมั้ยต่างหาก
*บางเรื่องนะ คิดหัวแตก ปรึกษาคนจนเมื่อยปาก ก็ยังไม่เห็นทางออก จนกระทั่งเวลาผ่านไปแล้วเราก็จะคิดได้เองซะงั้น เครียดไปก็เท่านั้นเนอะ รอเวลาสุกงอมดีกว่า
